Karroch był dzieckiem osadników. Jego matka zmarła przy jego urodzinach; ojciec, kowal Ostatniego Króla Slom, został stratowany, kiedy jego syn miał pięć lat. Po tym wydarzeniu Karroch został wcielony do prywatnej menażerii króla, gdzie wychowywał się z dzikimi zwierzętami: lwami, małpami, jeleniami oraz istotami mniej znanymi; istotami, w które ledwo wierzono. Kiedy chłopak miał siedem lat, podróżnik przyprowadził bestię, której jak dotąd nigdy nie widziano. Przywleczona i zakuta w kajdany przed Króla bestia przemówiła, lecz jej usta się nie ruszały. Jej słowa były prośbą o wolność. Król parsknął śmiechem i rozkazał bestii rozbawić go; kiedy odmówiła, uderzył ją Szalonym Berłem i rozkazał zakuć ją w dyby. Przez następne kilka miesięcy małemu Karrochowi udawało się przemycać jedzenie i lekarstwa zranionej bestii, ale spowolnił on tylko proces jej rozpadu. Bestia przemówiła do chłopca bezsłownie, a ich więź przez długi czas umacniała się aż do momentu, w którym chłopiec zdał sobie sprawę, że potrafi podtrzymać z nią rozmowę - w gruncie rzeczy potrafił on już rozmawiać ze wszystkimi stworzeniami z menażerii Króla. W noc śmierci bestii chłopak doznał ataku szału. Podburzył zwierzęta dworskie i otworzył ich klatki, aby zasiały zamęt na terenie pałacu. Ostatni Król został rozszarpany podczas zamętu. W tym chaosie jeden jeleń królewski oddał pokłon chłopcu, który go uratował. Władca Bestii usiadł na nim, a ten przeskoczył mury pałacu, uciekając. Teraz już jako mężczyzna, Karroch zwany Władcą Bestii nie utracił zdolności rozmawiania z dzikimi zwierzętami. Wyrósł z niego wojownik z iście dziką naturą.